Zes jaar lang bouwden Sandra (58) en Ab (59) aan hun droomark. Of nou ja, eigenlijk Ab. Met zijn ‘gouden handen’ renoveerde hij de woning alsof het niets was. Plank voor plank, tot in de kleinste details. Alles klopte: de plek, het water, de vrijheid. Tot die ene zaterdag in augustus, toen een paar seconden genoeg bleken om hun leven in één klap te veranderen.

Sandra groeide op tussen de boten. Haar ouders runden vijftig jaar een jachthaven in Landsmeer en als kind zwom ze al in het kanaal – een watervrouw pur sang! Toen zij en Ab gingen samenwonen in een huis op de wal, hoorde een sloep er als vanzelfsprekend bij.

ARK TE KOOP

Toen ze nog eens wilden verhuizen, was één wens helder: wonen aan doorgaand vaarwater. Maar als ze dan weer langs de Wheredijk in Purmerend voeren, zei Sandra steeds vaker: ‘Of… op een woonboot. ’Die kans kwam toen er – aan diezelfde dijk – een ark te koop stond. Ab zag het meteen zitten. Sandra: ‘Ik ken Ab niet anders dan klussend. Hij werkt niet met tekeningen, hij ziet het voor zich en gaat aan de slag.’ Ze kochten de ark en alles ging eruit. Alleen de slaapkamer en de badkamer bleven op dezelfde plek. Zes jaar lang werd er geklust: nieuwe kozijnen en puien, gevelbekleding, alles strak en eigen. Alleen het dak moest nog, daarna zou de ark eindelijk af zijn.

MIS

Maar op zaterdag 30 augustus gaat het bij het dakbranden van de dakkapellen vreselijk mis. ‘We zouden ’s avonds visite krijgen, ik was daarom een appeltaart aan het bakken. Tussendoor hing ik buiten de was op, onze hond Bella kwispelde vrolijk om me heen. Toen ik naar de mannen op het dak keek, zag ik opeens die gasfles in brand staan. Ik hoorde ze roepen: “Gooi ’m in het water!” Direct daarna hoorde ik Ab schreeuwen: “Neee! Je hebt ’m in de sloep gegooid!” De sloep met stoffen kap vatte razendsnel vlam. Ab probeerde met de brandblusser op de omloop van de ark het vuur te blussen, maar er was geen houden aan. De vlammen schoten omhoog, de blusser was in no time leeg en Ab liep brandwonden op. “Pak Bella, nú van boord, de dijk op!” riep hij. Het ging zo snel en de vlammen waren zo hoog, ik had nog nooit zoiets gezien. De overburen riepen nog: “Gooi de sloep los!” Maar dat ging niet: hij lag vast met een ketting en een slot, en de sleutel lag binnen in de la. Er was geen tijd om die te halen, en door de vlammen konden we ook al niet eens meer bij het slot. Uiteindelijk is de ketting gesmolten en is de brandende sloep naar de overkant gedreven.’ In hun vlucht van boord denken ze er geen tel aan om spullen mee te nemen. Sandra’s telefoon en ringen, die ze tijdens het bakken van de appeltaart af had gedaan, blijven op het aanrecht liggen. Ondertussen slaan de vlammen via de open schuifpui de slaapkamer binnen. De bewoners aan de overkant bellen de brandweer.

GEREDDE URN

Ab wordt met brandwonden naar het ziekenhuis gebracht. Sandra gaat mee. ‘Veel ging in een waas voorbij, sommige dingen weet ik niet eens meer.’ In overleg met het brandwondencentrum in Beverwijk wordt Ab behandeld aan tweedegraads brandwonden. Ondertussen is hun dochter Dionne bij de ark, zij is aanspreekpunt voor de brandweer en Salvage. Een brandweerman vraagt haar of hij nog iets bijzonders uit de ark moet halen. ‘De urn van m’n moeders moeder,’ zegt ze. Even later komt hij terug met de pikzwarte, maar geredde urn – én met Sandra’s telefoon en ringen. Ab en Sandra beseffen op dat moment nog niet dat niet alleen de sloep in vlammen op zal gaan. ‘Ik zei in het ziekenhuis nog tegen Ab dat ik hoopte dat de wasmachine en droger niet beschadigd zouden zijn…’

SHOCK

Die avond mag Ab het ziekenhuis weer verlaten en mogen ze nog één keer de ark in, voordat alles wordt dichtgetimmerd voor de verzekering. ‘Wat je dan ziet – verschrikkelijk. De kunststof voordeur hing er gesmolten bij. De helft van de woonark was verbrand, de andere helft zwaar beschadigd. Voor het blussen waren de plafonds opengebroken, alles was zwart en gesmolten. Volgens anderen heb ik alleen maar gezegd: “O, wat erg. O, wat erg.” Alsof ik in een soort shock was.’

INZAMELINGSACTIE

Meteen de volgende dag beginnen buren een inzamelingsactie. ‘Daar zouden we zelf nooit om hebben gevraagd; we hebben ons hele leven hard gewerkt, we gaan geen hand ophouden.’ Toch willen mensen in hun omgeving iets doen om ze een hart onder de riem te steken. Dat raakt Ab en Sandra diep, al komt dat besef pas later. ‘Het voelde overweldigend dat zoveel mensen meeleefden, en het was minstens zo lastig om de hulp te accepteren. De emoties schoten alle kanten op.’Gelukkig zijn hun fotoalbums intact gebleven. Sandra had ze bij de verhuizing in afgesloten Curver-bakken in de kelder gezet, waar het vuur niet was gekomen. Bluswater wel, maar de bakken hielden alles droog. ‘Daar ben ik zo blij om. Dat zijn toch dingen die dan opeens heel belangrijk worden. Wat boven stond, is allemaal weg of beschadigd. Een doosje met spulletjes van mijn moeder is helaas helemaal verbrand.’

VERZEKERING

De brand was op zaterdag en pas op dinsdag komt de verzekering langs. ‘We hebben de eerste nachten na de brand amper geslapen want wisten niet exact hoe we verzekerd waren. En dan maalt het maar door je kop: zijn we wel goed verzekerd? Hoe komt het, waar moeten we naartoe?’ Ze spreken met verzekeringsexperts, contra-expertise, de gemeente en het hoogheemraadschap. Die dinsdag wordt de ark door de verzekering meteen onbewoonbaar verklaard. ‘Het papierwerk loopt nog, maar het lijkt erop dat er een nieuwe ark mag komen. De oude ark moet via het water worden afgevoerd voor sloop, waar ook weer allerlei vergunningen voor nodig zijn. Ondertussen beseffen mensen om ons heen hoe snel zoiets je kan overkomen, ze checken massaal hun verzekeringspolis. Echt, mijn advies: zorg dat je weet wat je hebt.’

ONS STEKKIE

Dankzij een vriendin wonen ze nu tijdelijk in een huurhuis; Purmerend heeft geen crisiswoningen. Ze zijn daar dankbaar voor, maar missen ook hun fijne plek. ‘Over twee jaar moeten we hier weer uit. Hopelijk is dan alles achter de rug en kunnen we terug naar ons stekkie aan de Wheredijk. Voor nu zitten we in een soort rouwproces: accepteren dat ons (t)huis weg is, loslaten wat er was en zien wat de toekomst brengt. Wel gek hoor, dat we geen bootje meer hebben als het straks mooi weer is. Maar we zeggen ook: “Kom op, we gaan niet bij de pakken neerzitten.” Komende zomer gaan we lekker fietsen – zien we de wereld ook ’s van een andere kant.’

EXTRA ZEKERHEID

VLOT-verzekerd heeft alle polisvoorwaarden in Nederland gescreend. En wat blijkt: de meeste woonbootverzekeringen voldoen níet aan de minimale eisen van een goede waterwoonverzekering, ook al roepen de verzekeraars vaak van wel. Bovendien hebben die partijen niet de specifieke waterwoonkennis in huis.Onzekerheid en discussie in het geval van schade is het laatste wat je wilt. Wil je weten of jíj veilig drijft? Via de website van VLOT-verzekerd kun je een gratis polis-check laten uitvoeren – kost niets, scheelt alles. Dan weet je meteen of je huidige verzekeringsvoorwaarden wel of niet (meer) bij je situatie passen. En of je onderverzekerd bent.